yanmaya savaşan kandil gibiyim

basım dumanlı gözlerim fersiz

bir sandalım dalgaların üzerinde

kaptansız dümensiz

bir kuşum gökyüzünde avcısını bekleyen

kimsesiz yapayanlız  

bir yavru ceylanım dağlarda

aslanların kurduğu pusudan habersiz tecrübesiz

çatlamış bir sazım duvarda asılı

telsiz mızrabsız

ayrılıkla çekmeceye atılan bir ask mektubuyum

sevgi dolu yalansız

aslında ben bunların hiçbirisiyim

sadece bir insanım

kimine göre kusursuz kimine göre duygusuz

 kimisine göre de  ... ...!!!!!

mutluluğumun gittiği günden beri

umudumuda yitirir oldum

hayata çektim artık resti

içip içip kafa tutuyorum yaşama

belki de kaybediyorum her seferin de

ama birgün gelirde kazanırım diye

umudumu yitirmiş olmama rağmen

bırakmıyorum mücadelemi

belki deli diyeceksiniz bana

belki de divane

yeter ama sıkıldım artık

şu hayatın karmaşasından

gülerken ağlatan şu hayattan....

    mutsuzluk

tebrik ederim seni

ettiğin betdualar tutu

mutsuzum şimdi

belki sen de mutsuzsun

sende özledin mi beni

o eski günlerde ki gibi

bu sözlerim yapıcı gelmesin

inanki affetmeyeceğim seni

                          y. baykal

                      HAYAT  ÜZERİNE

     hayat sizce nedir ? hayat yaşam ile ölüm arasında akan bir nehirdir. yani nehirde bir yerden akan su bir daha akmaz yenisi akar o yüzden hayatla bağdaşlaştırıyorum. yaşamda da öyle değilmidir ?  geçen her an geri gelmez. herkesin bu hayattan bir beklentisi ve yaşamları ile ilgili hayalleri var öyle değil mi? peki ne kadarımız bu beklenti ve hayallerimiz tam anlamıyla gerçekleşmediğinde hayatla barışık olabiliyoruz .? hep nedense geçmişte yapamadıklarımız üzerinde yoğunlaşıyoruz.  neden hep keşke diyoruz.? bu hayat hep böyle mi geçmeli...  bence hayır artık dur deme zamanı... 

     hayat aslında üç günden oluşur. dün , bugün  ve yarın öyle değil mi ? dün geçmiştir artık bir değişiklik yapamayız yani o anlar geri gelmez. peki yarının geleceği kesinmidir ? yani yarını yaşayacağımızı bilemeyiz. o halde bugünü iyi ve güzel yaşamak gerekmez mi ? ama bizler ne yapıyoruz dünü iyiden iyiye irdeliyoruz. peki elimize ne geçiyor ne kazanıyoruz kos kocaman bir hiç... kimimiz bu sayede geçmişimizdeki mutluluğu yaşamaya çalışıyoruz kimimiz ise geçmiş üzüntülerimizi tekrarlıyoruz. burada demiyorum ki geçmişimizi unutalım silelim diye tarihte de derler ya geçmişini bilmeyenin geleceği olmaz diye. ben sadece geçmişi iyiden iyiye irdelememize deyinmek istiyorum. neden irdeleyipte karşımızdakileri yada kendimizi üzüyoruz.?

       benim hoşuma giden küçük bir yazı var . onu sizlerle de paylaşmak isterim . " unuttuklarını anımsa ; özlediysen git bul , kırdıysan af dile , kırıldıysan affet , seviyorsan karşılık beklemeden git söyle çünkü hayat kısa geçiyor .!!! başka zaman bu fırsatlar olmayabilir yada bulamayabilirsiniz..!!!! ???????? "  işte olayı özetleyen bir yazı. çok sevdiğim bir arkadaşım bu yazıyı bana mesaj olarak göndermiş. böyle bir mesajı durduk yere göndermeyeceğini bildiğim için arayarak neler olduğunu sordum. aldığım cevap beni çok etkiledi. arkadaşımın babası ölmüştü ve o babası ile küstü. bana dedi ki " babamı seviyordum biliyordum ki babam da beni seviyordu. birbirimize SENİ SEVİYORUM diyemedik. onu iki gün sonra bir daha göremeyeceğimi bilseydim milyon kere onu sevdiğimi tüm evren duyuncaya dek haykırırdım. şimdi rüyalarımda babamı görüyorum ve yaşarken ona söyleyemediğim o iki kelimeyi söylüyorum o da biliyorum oğlum bende seni seviyorum diyor ve bana metin olmamı söylüyor."  işte böyle ne olursunuz sizler de arkadaşımın durumuna düşmeyin. o da benim düşmemi istememiş ki o güzel yazıyı bana mesajlamış.

       yazımı son cümlelerimle bitirmek istiyorum..kısaca hayat bir cümledir ölüm de onun noktası. nokta konuluncaya kadar olan kısmı bizler oluştururuz. bir cümle tek kelimeden de oluşabilir yada uzun da olabilir bu bizlerin elinde. belki noktayı biz koymuyoruz ama o kısma kadar cümleyi edebileştirmekte yani süslemekte bizim elimizde bunu unutmayalım. hayat herşeye rağmen devam ediyor. ve hayat yaşamaya da değer.

       inşallah bu yazım okuyanları düşünmeye sevk eder ve kaybettiklerimizin değerlerini anlarız......

                                                     y. Baykal

                                SENSİZLİK

adamışım kendimi sana

yalnızlığımla bitip tükeneceğim

sensiz nasıl yaşanılır bilmem

engin denizler kadar uzaksın

lakin ömrümün sonuna kadar bekleyeceğim

eksilmez oldu sevgim artık sana

........................

                                        KADER Mİ BU ?

düğümlenmiş çözülmüyor aşkın gönlümde

yarab kader mi bu gülmedim ömrümde

ötmez oldu bülbülüm gülümde

aşkınla hasretinle yanmış gönlümde

sineme vur hançerini artık yeter

allahım ayrılık ölümden beter

nasıl yasarım ömür mü biter

ayrılık beni benden eder.

.......................................

                                        DERT

derdimi dağlara söyledim

hayvanlar barınmaz oldu

hana , hancıya söyledim

yolcu uğramaz oldu

bir deli divaneye söyledim

dertsiz insan yok dedi

bir ermişe söyledim

öldürmeyen dert güçlendirir dedi

sonra anladım ki

yiğidi yiğit yapan dertti

............................

                                                    KADER

ne yasama gücüm var

ne de yaşama hevesim

feryat etsem

duyulacak mı sesim

kötü kader bırakmıyor yakamı

kimbilir nezaman

ve hangi ıssız köşede

kesilecek son sefesim...

.......................................

                                                     PİLOTONİK

sen benim için keşfedilmemiş antik bir kent gibiydin

ta ki seni birisiyle el ele görene dek

o an sanki üzerime çökmüştü o büyülü kent

hani keşfedilmemişti dedim kendi kendime

o zaman anladım ki

ben düşler aleminde bilinmezlik peşindeyim

sana olan sevgim ise bası olmayan

sonu bilinmeyen karmaşık bir düşmüş

ama olsun yine de içinde sen varsın ya

o da yeter.......

...............................................